Asbestemming
                      Geschreven door: A.F.Th. van
                               der Heijden
                      (1994, eerste en tweede druk)


Mijn motivatie om 'Asbestemming te lezen bestaat uit meerdere
onderdelen. 
De eerste omdat het een nieuw boek was.
De tweede omdat Van der Heijden mij zelf op het uitkomen van
het boek had gewezen.
De derde omdat Van der Heijden de eerste schrijver was waar ik
'echte literatuur' van las.
De vierde omdat het thema, de dood van zijn vader, mij aan-

sprak.
Genoeg redenen, lijkt me zo.

Natuurlijk sprak het thema mij aan, hoewel de overeenkomsten
tussen hem en mij niet denderend groot waren; zijn vader, mijn
moeder; vader op oudere leeftijd gestorven, moeder op jonge
leeftijd; vader had ziekbed, moeder niet. Toch waren er on-

danks deze verschillen natuurlijk een heleboel overeenkomsten,
want de dood blijft natuurlijk de dood.
Het boek heeft mij erg aangegrepen, vooral omdat Van der
Heijden zijn ervaringen op een voor mij herkenbare en ontroe-

rende wijze heeft opgeschreven. Zo schrijft hij wanneer hij
het over zijn bezoek aan zijn overleden vader heeft over de
geur die in de kamer hing, over de angst voor het lichaam en
de twijfel die hij heeft of hij zijn vader nog een laatste
maal aan zal raken; allemaal dingen die ik herkende van de
laatste keer dat ik mijn moeder zag.
Ook schrijft hij een heel treffend stukje over de begrafenis:
"Zelden ben ik zo imtiem met een mens geweest als toen...".
Het zijn momenten die je met een zelfde soort achtergrond heel
goed herkent; de meest intieme en intense momenten van je hele
leven.

Tijdens het lezen van 'Asbestemming' kreeg ik veel commentaar
van mensen om me heen: "Zou je dat nou wel lezen? Da's toch
helemaal niet goed!"
Integendeel, zou ik zeggen. Je beleeft als het ware wel alles
nog een keer, maar ik denk dat dat niet slecht is. Het is een
zoveelste manier om een klein stukje te verwerken. Daarbij
moet ik zeggen dat het beter heeft geholpen dan alle gesprek-

ken met het Riagg bijelkaar. Dat wil niet zeggen dat het idee
me wel erg tegenstond het gelezene te verwerken tot een ver-

slag, maar ook dit is een stukje verwerking.

Door de dood van de vader komen er natuurlijk ook allemaal
filosofie‰n in het boek voor over het leven en de dood. De
twee mooiste vond ik dat je helemaal alleen staat in het
leven, hoe dicht je ook 'het leven tegen je aan voelt' en zijn
bespreking van de vraag 'hoe moet je leven?'; volgens Van der
Heijden is het leven een spelletje zodat enkel wanneer je dit
niet door hebt nog serieus kunt leven; als je echter wel door
hebt dat het leven maar een nutteloos iets is, kun je er nog
iets leuks mee aan.
Het zijn allebei filosofie‰n waar je zelf ook wel eens over na
hebt gedacht, maar die hier dan een keer voor je op papier
staat geschreven.

Wat ik het meest bewonder van dit boek, is dat Van der Heijden
zijn ervaringen op zo'n complete manier op heeft weten te
schrijven. Het lijkt me heel moeilijk om over zulke persoon-

lijke en intense gevoelens een compleet werk neer te zetten,
wat voor anderen nog mooi is om te lezen ook. Ik hoop dat ik
hem dat ooit nog eens na kan doen, al zou het dan niet voor
een groot publiek bestemd zijn.

Even alles op een rijtje: Een mooi boek, waarin ik me voor het
grootste gedeelte kon inleven. Mooie filosofie‰n. Knap ge-

schreven!Discussiepunten:

1. Verschil in beoordeling door verschil in ervaring.

2. Boek als 'therapie'.

3. Kun je 'Asbestemming' een literair werk noemen?